Φεμφοβία

This page is a translated version of the page Femmephobia and the translation is 50% complete.

Outdated translations are marked like this.

Αν είσαι φεμ με οποιοδήποτε τρόπο, οι άλλοι νομίζουνε πως δεν μπορείς να είσαι κυρίαρχο πρόσωπο. Ότι δεν έχεις ηγετικές ικανότητες, ότι είσαι συναισθηματική. Όλα αυτά τα στερεότυπα που χρησιμοποιούνται ενάντια στις γυναίκες ως σύνολο τα περασμένα 50 χρόνια.

—Heather Sosa[1]

Οι άνθρωποι με φεμ παρουσίαση θεωρούνται ως αδύναμοι/-ες, κατώτεροι/-ες και λιγότερο ικανοί/-ες; μέρος των ζημιογόνων στερεοτύπων που οδηγούν στην φεμφοβία.

Φεμφοβία είναι το μίσος και οι διακρίσεις προς άτομα που θεωρούνται φεμ, ή θηλυκοί/-ες, ανεξάρτητα από το φύλο τους. Ένα άμεσο αποτέλεσμα της φεμφοβίας είναι η καταπίεση των οποίων η παρουσίαση ταξινομείται στο θηλυκό άκρο του δυαδικού φύλου, λόγω αίσθησης μόδας, συμπεριφοράς, ή ιδιομορφίας. Η φεμφοβία ενισχύει και ενισχύεται από τον τρανσμισογυνισμό και τον μισογυνισμό.

Προέλευση

Η λέξη "φεμφοβία" χρησιμοποιήθηκε από τη Julia Serano στο βιβλίο της Whipping Girl: A Transsexual Woman on Sexism and the Scapegoating of Femininity[2], στο οποίο γίνεται μια από τις πρώτες ρητές χρήσεις του όρου σε σχέση με τρανς γυναίκες. Ωστόσο, αυτή δεν είναι η πρώτη χρήση του όρου, όπως φαίνεται από προγενέστερα έργα όπως το The Femme Mystique[3] και το Becoming Visible: Counseling Bisexuals Across the Lifespan[4], τα οποία περιγράφουν περιστατικά φεμφοβίας μέσα σε queer κοινότητες.

Παραδείγματα

Bullying

"Η Riley, ένα μικρό κορίτσι, εκνευρίζεται για το διαχωρισμό των παιδικών παιχνδιών σε ροζ και "ολα τα υπόλοιπα χρωματα", και τον τρόπο που το μάρκετινγκ "εξαπατεί" τα αγόρια και τα κορίτσια ώστε να τους αρέσουν συγκεκριμένα παιχνίδια"[5]

Ένας τρόπος που εμφανίζεται η φεμφοβία είναι μέσω της κοροϊδίας και του bullying ανθρώπων, κυρίως αγοριών και παιδιών που προσδιορίστηκαν ως αγόρια στη γέννηση, που τους αρέσουν πράγματα που θεωρούνται "θηλυκά" σύμφωνα με το δίπολο φύλων, όπως, π.χ., το ροζ χρώμα, το γκλίτερ, οι πριγκίπισσες, η Hello Kitty κλπ.[6][5] Επίσης συμβαίνει να νιώθουν κατώτερ@ επειδή εκφράζουν συγκεκριμένα συναισθήματα, όπως το κλάμα.

ΛΟΑΤ κοινότητα

Η φεμφοβία είναι επίσης διαδεδομένη στη ΛΟΑΤ κοινότητα, συνήθως ως μια μορφή πολιτικής της ευπρέπειας στην οποία θηλυκοί άντρες θεωρούνται υπεύθυνοι για την "κακή" εικόνα του κινήματος γκέι δικαιωμάτων.[1] Αυτός είναι ένας πολύ επιζήμιος τρόπος κατανόησης τυχόντων αποτυχιών ή περιοχών βελτίωσης, από τη στιγμή που οι αληθινές δυνάμεις που βλάπτουν τον queer ακτιβισμό είναι η ετεροκανονικότητα, η σις-κανονικότητα, η ομοφοβία, και η ίδια η φεμφοβία, και όχι τα θηλυκά άτομα μέσα στο κίνημα. Επιπλέον "η αντρική γκέι κοινότητα χρησιμοποιεί πρακτικές ντροπής και ντροπιάσματος ώστε συνειδητά να απορρίψει, και να καταπιέσει τη θηλυκότητα".[7] Extreme examples include personal ads that include the phrase: "No femmes, queens or flamers!".[7]

Within lesbian spaces, a similar type of respectability politics occurs with respect to lipstick (i.e., femme) lesbians:

I don’t want to be viewed as any less radical or representative of my community than my butch sisters just because I’m in a skirt. And I resent being considered the “right” kind of lesbian, because obviously there is no right or wrong way to be a woman who loves women. I think that it is this kind of thinking by heteronormative society that breeds a lack of respect for femme women within the LGBT community. Femme is seen as pandering.[8]

Φεμινισμός

Ένα παιδί με τυπικά θηλυκά ρούχα (ως μέρος κουστουμιού Halloween) και τσάντα.[9]
Ο Φεμινισμός έχει κι αυτός ιστορία φεμφοβίας και αστυνόμευσης φύλου, συγκεκριμένα προς γυναίκες. Το τρίτο κύμα του φεμινισμού, όπως και ο τρανσφεμινισμός, έχουν κάνει προσπάθειες να αντιμετωπίσουν την φεμφοβία.[10]

Διαθεματικότητα

See the main article on this topic: Intersectionality

Η φεμφοβία, όπως κάθε μορφή καταπίεσης, μπορεί να εκδηλωθεί διαθεματικά με δυο τρόπους: τόσο δημιουργώντας «υβριδικές» καταπιέσεις και περιθωριοποίηση, για παράδειγμα, ως φεμφοβία που στοχεύει συγκεκριμένα μη λευκά άτομα/PoCs, όσο και κάνοντας την εμφάνισή της σε τόπους που είναι ριζικά δαφορετικοί από τη φύση τους (αλλά στοχεύοντας την ίδια υποομάδα ανθρώπων), όπως αναφέρθηκε παραπάνω στα προηγούμενα παραδείγματα. Ακολουθεί απόσπασμα από συνέντευξη με τις φεμ/θηλυκές γυναίκες Maddy Myers και Christine Love να αναπτύσσουν τις εμπειρίες τους:

Based on your experiences in tech/games, where lies the line dividing “misogyny” from “femmephobia” in how it manifests in these male-dominated, faux-meritocratic spaces?


Maddy Myers: Νιώθω πως βρίσκεται τόσος πολύς μισογυνισμός ριζωμένος στη φεμφοβία, που μου είναι δύσκολο να κάνω το διαχωρισμό μεταξύ των δυο. Είχα γράψει κάτι σχετικά με το να παρουσιάζεσαι ως φεμ/θηλυκή στο χώρο της τεχνολογίας και να προσπαθείς να ξεφύγεις από την ανδρική αμφίεση. Είχα παρατηρήσει τη φεμφοβία στην εαυτή μου, και συνειδητοποίησα πως ντυνόμουν με συγκεκριμένους τρόπους επειδή έβλεπα το θηλυπρεπές ντύσιμο ως ενδεικτικό αδυναμίας˙ μια ιδέα που είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία εν γένει, και, προφανώς, και στον κλάδο της τεχνολογίας – μια ιδέα που βρίσκεται απλώς παντού. Τα πάντα γύρω μας κάνουν λόγο για το πώς η θηλυκότητα ισοδυναμεί με αδυναμία.

Το λοιπόν είναι δύσκολο να διαπραγματευτείς την επιθυμία να ντύνεσαι με αυτόν τον τρόπο – στην περίπτωσή μου, με βολάν και τούλια και τέτοια πράματα. Το να φορώ τέτοιου είδους ρούχα σε ένα συνέδριο τεχνολογίας ή, ειδικότερα, σε ένα συνέδριο παιχνιδιών, είναι, για μένα, μια πράξη εξέγερσης σε αυτό το σημείο, επειδή είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο και ‘σημαδεύεις’ την εαυτή σου σα κάτι διαφορετικό.

Όσο για το μισογυνισμό ωστόσο, ειλικρινά, ακόμη κι όταν φορούσα τζην και t-shirt σε τεχνολογικά συνέδρια, οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να μου φέρονται απαίσια. Δηλαδή, δεν είναι πως οι γυναίκες που δε φοράνε βολάν σε τεχνολογικά συνέδρια, δέχονται εξ ορισμού χειρότερη ή καλύτερη μεταχείριση. Αλλά, ειλικρινά, αυτό που θα προσπαθούσα να πω στις γυναίκες σχετικά με το θέμα είναι: πρόκειται για ένα είδος πολιτικής της ευπρέπειας.

Αν προσπαθήσεις να ταιριάζεις με αυτούς τους τύπους, φορώντας τζην και t-shirt, οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να μην πρόκειται να σε πάρουν στα σοβαρά. Ή έστω, δεν πήραν εμένα στα σοβαρά.

Christine Love: A lot of the femmephobia you encounter in tech spaces feels like an extension of what I’ve felt in queer spaces. It’s actually mostly self policing, it’s this misogyny you’ll often find in queer spaces where misogyny is justified because it’s not privileging men, it’s privileging masculinity and that “makes it okay.” It’s functionally identical. It just replaces gender essentialism with looking at identities—it still shits on women, on femininity in the exact same way. My experience has not been fundamentally different, except that it’s coming from queer women, who you think would know better.[11]

Intersectional

See the main article on this topic: Intersectionality
Trigger warning.png

Trigger warning!

The following section might be triggering for some people depending on past experiences.

Please read with caution, go back to the home page, or look at something nice.


Femmephobia, like any oppressive axis, has the potential to manifest intersectionally both by creating "hybrid" oppressions and marginalisation, e.g., femmephobia specifically directed at people of colour, and by appearing in spaces that are dramatically different in nature (but directed at the same subset of people) as mentioned above in the previous examples.[12] A common theme that runs through different manifestations of femmephobia is that femme people are rendered invisible, weaker, more objectified, infantalised, and so on.[13]

Based on research, women, transfeminine and other gender variant femme people are especially vulnerable to their gender presentation causing them to experience worse levels of sexual and other types of abuse later on in life after childhood. This is especially the case if they are lesbians, and even more so if they are non-monosexual, e.g., bisexual, pansexual, or another polysexuality:

Lehavot’s team reviewed data from the Rainbow Women’s Project in the U.S. — a national, web-based survey of adult women who identify as lesbian/gay and bisexual.


From this review researchers examined whether reported experiences of childhood abuse and adult sexual assault differed among sexual minority women of varying gender identity (butch, femme, androgynous, or other) and gender expression (more butch/masculine vs. more femme/feminine).

As part of the research, an anonymous Internet survey posted on various listservs and website groups. A total of 1,243 adult sexual minority women completed the survey informing researchers on self-perceptions of gender identity.

From the survey, researchers learned that 40 percent of participants identified with the term “femme” and 15 percent with the term “butch.”

“The sexual minority women in our sample reported high rates of childhood abuse and neglect and adult sexual assault,” noted Lehavot. “Women who described themselves as more butch reported significantly greater childhood emotional and physical neglect.

“Those who identified themselves as more femme reported significantly more forced adult sex. Given the gravity of this widespread problem, identifying the most vulnerable among this group is critical.

“Clinicians and providers working with sexual minorities should consider the role of gender identity and expression in targeted assessments and interventions.”[14]

Δείτε επίσης

External links

Αναφορές

Other languages:
Ελληνικά • ‎English